La La La, Het menselijk genot.

La La La Human Steps is de nieuwe voorjaarstentoonstelling van het Boijmans van Beuningen Museum te Rotterdam. Van recente aankopen tot de middeleeuwse meesters: het Boijmans heeft groots uitgepakt. Centraal staat La Condition Humaine - het menselijke tekort – en deze dient niet alleen door de kunstwerken maar ook door fysieke dans in je poriën voelbaar te zijn. Kunst en dans moeten hier een relatie aangaan om het menselijk tekort te duiden. Vier keer live en vervolgens op video.

Zwieren in museumzalen
Zaterdag 14 februari bracht ik een bezoek aan Rotterdam, op de dag dat het Scapino Ballet een performance gaf bij de tentoonstelling: twee vliegen in een klap. Na een bezoekje aan de oude meesters in de vaste collectie nam ik een sprintje naar de grootte Bedonzalen om op tijd te zijn voor de performance. Het podium ligt in het midden van de enorme moderne zaal. Choreograaf Ed Wubbe maakte voor het Scapino een hedendaags duet: Twee dansers zwieren langs de kunstwerken en maken de tot voor kort zo immense zaal tot een intiem en liefdevol onderkomen.

Das Godverdommus mooi!
Na een terecht applaus gaat iedereen weer rustig zijn of haar rondje lopen. Het mooie aan het Boijmans is dat het een erg divers publiek trekt. Naast de rasrotterdammers die aan de objecten voelen en daarbij teksten schreeuwen als ‘Das godverdommus mooi. Ja toch? Niettan?’ staan de jasje-dasjebezoekers hun sjaaltje recht te trekken en met de handen achter de rug hele kunstboeken uit te spreken. Ik loop al snel achter de rasrotterdammer aan en geniet mee van zijn museumbezoek. Een mooie tegenstelling die ik helaas niet terug vind in de tentoonstelling zelf. Nieuwe video- en filminstallaties zijn weliswaar direct naast oude meesters geplaatst – zo vinden we werken van Dirck Volkertz. Coornhert en Cornelis Cornelisz Van Haarlem naast de videowerken van Jeroen Eiisinga en John Bock – maar helaas vallen de oude meesters snel weg tussen het kabaal en de onrust die de moderne kunstwerken opeisen.

Tekort of juist niet?
Het uitgangspunt van de tentoonstelling is La condition Humaine, het boek uit 1933 waarin Andre Malraux verslag deed van de keerzijde van maatschappelijke voorspoed. Alle personages in het boek worden verscheurd door innerlijke onenigheid en zijn zich bewust van de onmogelijkheid om passie en verstand op één lijn te krijgen. Ieder voelt zich eenzaam te midden van de anderen en allen zijn in die eenzaamheid met elkaar verbonden. Dan is het leven soms even mooi. Op momenten dat we onszelf in een ander herkennen spelen we het spel van liefde en verleiding, beminnen we, strijden we samen voor de toekomst en de vrije, onafhankelijke ontwikkeling van de geest. Dat deze verbondenheid het grootst is op de momenten dat we samen dansen, is de kern van het boek. De uitgangspunten van deze tentoonstelling zijn prachtig maar ik denk dat ik het niet zo heb ervaren. De tentoonstelling oogt mooier dan het verhaal eigenlijk is. Het menselijk tekort wordt vertolkt in werken die absurd en onwerkelijk aanvoelen maar door de zaal en de vorm juist dromerig aandoen. Ik raak langzaam gehypnotiseerd door de beelden, geluiden en werken tot ik na twee uur weer wakker word en mijzelf weer in de karakteristieke gangen van het Boijmans bevindt.

Conclusie
Dans, kunst, tekort, teveel, absurd of mooi ik weet het niet maar één ding weet ik wel: ik vind de tentoonstelling een echte aanrader. De opbouw is erg sterk en de werken die er hangen zijn duidelijk met een goed oog uitgekozen. Sjarel Ex mag trots zijn op zijn tentoonstelling, ook al toont deze soms meer de menselijke mogelijkheden dan de tekorten. Mochten de uitgangspunten je toch niet aanstaan, kun je altijd nog een beetje dansen tussen de rasrotterdammer en de jasje-dasjebezoekers. (Ook een echte aanrader.)


Mediabestanden


0 reacties

Plaats een reactie