Graffiti overload

Graffiti – New York meets the Dam, neemt je mee in de graffitiscene van New York en Amsterdam in de jaren zeventig en tachtig. Amsterdamse artiesten die beïnvloed worden door hun New Yorkse collega’s, het leven van de graffitikunstenaar, de straten en metrostations van Amsterdam en New York ‘beklad’ met graffiti. Dit is allemaal te zien in het Amsterdam Museum.

Ondanks de grote populariteit van graffiti, stond het jaren geleden ook ter discussie: was het niet ook gewoon vandalisme? Tegenwoordig is graffiti weer in trek. Deze hernieuwde belangstelling kan te maken hebben met populaire straatkunstenaars zoals Banksy. Zijn stunts zorgen voor veel media aandacht en zijn werken zijn in steden wereldwijd te bewonderen en worden voor enorme bedragen verkocht of worden in musea tentoongesteld. Graffiti wordt steeds meer gewaardeerd als kunstvorm en wordt minder als vandalisme gezien.

 

Banksy

Graffiti en de white cube

Inmiddels woon ik ruim twee jaar in Amsterdam, maar nog nooit was ik in het Amsterdam Museum geweest. Deze tentoonstelling zou hier verandering in brengen. Tijdens de studiereis in Berlijn van vorig jaar was door een rondleiding over Street Art mijn interesse in deze kunstvorm gewekt. Dus deze tentoonstelling zou in mijn, met graffiti versierde, straatje moeten passen. De eerste ruimte waar ik inging, maakte mij al minder enthousiast: het was donker en de foto’s waren wazig. Enigszins teleurgesteld liep ik verder. De volgende ruimte, een white cube met mooie ingelijste foto’s van graffitikunst en grote doeken van kunstenaars, laat zien dat deze kunst galerie- en museumwaardig is. De volgetekende schetsboekjes en de persoonlijke filmopnames van de graffitiartiesten vormden een aangenaam contrast met de strakke white cube.

Graffiti lingo

Nog enthousiaster werd ik toen ik terecht kwam in een ‘straat’ helemaal vol met graffiti, met hiphop op de achtergrond en filmopnames van straatkunstenaars in actie. De straatlantaarn en het parkbankje in het midden maakten het voor mij helemaal af. Je komt terecht in de rauwe sfeer van de straat. Iedere ruimte was behangen met foto’s en prachtige grote doeken van Amsterdamse artiesten zoals Shoe en Delta of Amerikaanse kunstenaars als Keith Haring. Een leuk detail vond ik de graffiti lingo, grote tekstborden waarop verschillende graffititermen worden uitgelegd.

Overweldigend

Toen ik in een nagebootst metrostation kwam met het geluid van naderende metro’s op de achtergrond, was het voor mij compleet. Hierna had het mogen stoppen, maar er kwamen nog meer ruimtes. Alle graffiti, foto’s en videobeelden zorgen bij mij voor een overload. Dit komt ook omdat de werken van zichzelf al vrij druk en opvallend zijn. Op het einde leken ze allemaal wel hetzelfde. Dat vind ik jammer aan deze tentoonstelling, want de werken die in de laatste ruimtes hangen, krijgen zo niet de aandacht die ze verdienen.
Toch beveel ik deze tentoonstelling aan, ook voor mensen die geen fan zijn van graffitikunst. De vormgeving is prachtig uitgevoerd en laat de opvallende werken goed tot hun recht komen. Een advies geef ik wel mee: bezoek de tentoonstelling als je genoeg tijd en een leeg hoofd hebt, anders kan het overweldigend zijn.

 


Mediabestanden


0 reacties

Plaats een reactie