Inzending Studiereis Parijs 2012

Even voorstellen
Hallo, mijn naam is Dobber de Beer. Ik wil je graag iets over mijzelf vertellen. Twaalf jaar geleden ben ik geboren in Indonesië, wat mij een Maleise beer maakt. Indonesië is een mooi en warm land, maar toch voelde ik me er niet helemaal thuis. Dus ben ik verder gaan kijken dan de landsgrenzen van dit grote land. Zoals mijn grootoom Balou de Beer een tijd geleden zong weten beren heel veel en ik wist dus ook dat Nederland en Indonesie veel met elkaar te maken hadden.

Opiniepeiler
In 2001, zo’n elf jaar geleden, besloot ik het vliegtuig naar Nederland te nemen. En dan kom je in Nederland. Je spreekt de taal niet, je hebt geen werk en je kent niemand. Maar ik ben een doorzetter, ik leerde de taal en ik zocht de vacature pagina’s in iedere krant af. Dat leverde niet veel op, dus begon ik een eigen bedrijfje. Ik besloot opiniepeiler te worden. Ik vertelde erover in een bar aan een vriend die ik inmiddels had gemaakt. Het was een hond en hij heette Maurice. Hij vond het een goed idee en zei dat ik goud in handen had. Maar ik besloot eerst terug te gaan naar Indonesië om voorgoed afscheid te nemen van mijn geboorteland.

Toen ik terugkwam kon ik mijn ogen niet geloven toen ik op tv een opiniepeiling zag van mijn goede vriend Maurice. Vanaf dat moment was ik genezen van de zakenwereld en zocht ik mijn heil in een andere sector. Ik verdiepte mij in de wereld van bloemstukken voor begrafenissen. Mijn baas in de bloemenwinkel vond mij een knappe beer; ‘Nee, Dobber, jij moet iets met dat uiterlijk van jou doen. Waarom ga je niet mee met de bloemstukken naar de begrafenissen? Om de mensen te troosten.’

Een nieuwe roeping
Ik had niets te verliezen dus oktober 2001 ging ik mee met de bloemstukken, naar de begrafenis van een 63 jarige vrouw. En dat is wanneer ik mijn huidige familie leerde kennen en het is de beste familie die ik ooit heb gehad! Drie weken geleden keek ik samen met de familie de film Midnight in Paris, die stad zag er zo mooi uit dat ik er zelfs over begon te dromen. Toen ik dat vertelde aan mijn stiefbroer Rowdy, nodigde hij mij uit om mee te gaan. Natuurlijk zei ik meteen JA. En een week later zaten we in Parijs. Tjongejonge wat heb ik het er naar mijn zin gehad! En ook al konden Rowdy en ik zijn overleden oma niet zien, we wisten gewoon dat we telkens met z’n drieën waren.


Mediabestanden


0 reacties

Plaats een reactie