Down Amy's Memory Lane


De tentoonstelling in het Joods Historisch Museum belicht vooral Amy’s leven voor haar roem het hoogste punt bereikte. 
De combinatie van de inrichting van de tentoonstelling en het bijzondere beeldmateriaal laat je beseffen wat voor een getalenteerd en inspirerend persoon de wereld armer is.

Amy Amy Amy
Postuum lijkt de bekendheid van Amy Winehouse alleen maar te groeien. Het comité van de Brit Awards nomineerde Amy vijf jaar na haar overlijden in de categorie beste Britse zangeres en in 2015 kwam de biografische documentaire Amy uit. Ook de tentoonstelling Amy Winehouse: A Family Portrait, vanaf nu te zien in het Joods Historisch Museum, draagt bij aan de postume aandacht voor dit bijzondere lid van de 27 club – de benaming voor een onbepaalde groep van beroemde muzikanten die overleden op 27-jarige leeftijd.

Al voor de opening van de tentoonstelling, 29 maart jl., trok de tentoonstelling veel (media-)aandacht. Niet alleen door billboards op straat, en advertenties in tijdschriften en kranten, maar ook verschillende tv- en besteedden zendtijd aan de tentoonstelling. Eigenlijk kunnen we stellen dat de tentoonstelling al populair was, voordat ze echt begonnen was. Verdient de tentoonstelling al die aandacht?

Brother
De tentoonstelling is opgezet in de kleine expositieruimte van het Joods Historisch Museum. Het begint met een citaat van Amy: “Being Jewish to me is about being together as a real family. It’s not about lighting candles and saying a ‘brocha’ (blessing).” Daarmee wordt meteen de link gelegd met het Joods Historisch als exposerend museum. Ook later in de tentoonstellingen zijn enkele verwijzingen te vinden naar het Jodendom, al zijn die niet prominent aanwezig en had de tentoonstelling om die reden ook in een ander museum tentoongesteld kunnen worden. De reizende tentoonstelling is opgezet door The Jewish Museum in Londen, in samenwerking met de broer van Amy, Alex Winehouse. De invloed van Alex Winehouse op de inrichting van de tentoonstelling is voortdurend zicht- en voelbaar. Vanuit zijn herinneringen laat hij de bezoekers kennis maken met de Amy die wij niet kennen.

Zowel de inrichting als de uitstraling van de tentoonstelling zijn mooi, maar niet in het oog springend. Het aantal objecten is beperkt, wat maakt dat de tentoonstelling overzichtelijk is. De keerzijde hiervan is echter dat je de tentoonstelling sneller helemaal gezien hebt dan dat je lief is. Daarom zou ik er zelf voor hebben gekozen om meer te vertellen per object, of om bij meer objecten iets te zeggen.

Tears Dry On Their Own
In een U-vormige tentoonstellingszaal wordt de bezoeker chronologisch langs het leven geleid van Amy. Wat meteen opvalt is dat de tentoonstelling bewust de ‘goede’ Amy laat zien, dat wil zeggen de Amy voordat ze bijna enkel met drugs- en gezondheidsproblemen in het nieuws kwam. Langs de chronologische lijn zijn thema’s terug te vinden. Aan de hand van objecten wordt meer verteld over Amy’s familie, jeugd, muzieksmaak, etc. Amy’s ‘goede’ periode eindigt bij een prachtige foto met bijbehorende jurk in de vitrine ernaast. Het feit dat er nog enkele haren van Amy te zien zijn die achtergebleven zijn op de jurk, maakt dat ze als het ware nog dichter bij is. Hierna volgt een vrij lege ruimte, die dient als reflectieruimte om stil te staan bij haar overlijden. Hier bereikt de tentoonstelling haar doel doordat Amy centraal staat en niet Amy’s drugs- en alcoholprobleem of Amy’s boulimia. Tenslotte wordt een uitvoering van ‘Back to Black’ uit de documentaire The day she came to Dingle getoond.

Kijkende naar dit optreden besef ik dat de tentoonstelling op mijn gevoel heeft ingespeeld. Gelukkig ben ik niet de enige en zegt mijn buurvrouw “toch echt wel een beetje emotioneel te worden van dit nummer in combinatie met de tentoonstelling.” Juist dit aspect is wat Amy Winehouse: A Family Portrait tot een goede tentoonstelling maakt.

Amy Winehouse, North Sea Jazz festival, 2004
Amy Winehouse, North Sea Jazz festival, 2004

Last, but not least draait het Joods Historisch Museum een loop van Amy’s optreden tijdens het North Sea Jazz festival in 2004. Dit exclusieve beeldmateriaal is een primeur en wordt vertoond in het auditorium. Hier kan je zeventig minuten lang genieten van nog nooit vertoonde beelden van een jonge en, nog relatief, onbeschadigde Amy. Deze beelden zijn aangrijpend, maar ook erg mooi, en vormen de kers op de taart. Het feit dat de beelden van dit intense optreden nergens anders te zien zijn, maakt dat je als Amy fan wel naar de tentoonstelling moet komen.

Our Day Will Come
Terugkomend op de vraag of de populariteit van de tentoonstelling terecht is: Ja, ik vind van wel. Amy Winehouse: A Family Portrait laat de bezoekers namelijk Amy herinneren op de manier waarop ze zelf herinnerd zou willen worden. Zij was tenslotte een prachtige jonge vrouw met dromen die haar talenten met de wereld wilde delen. De tentoonstelling geeft ons de mogelijkheid om hierbij stil te staan. Je leert Amy als persoon gevoelsmatig beter kennen; een knappe prestatie voor een tentoonstelling.

 

Amy Winhouse: A Family Portrait

Joods Historisch Museum

29 februari 2016 – 4 september 2016

Meer informatie: http://www.jhm.nl/actueel/tentoonstellingen/amy-winehouse


Mediabestanden


0 reacties

Plaats een reactie