Vorm en inhoud

Er is geen plek zo inspirerend als de wachtrij voor het koffie apparaat.
Download

Column Erfgoedarena 'Vorm of inhoud, leren of beleven?'

Gedwongen rust. Afgedwongen rust. Je vangt wat flarden op van gesprekken, zoals je soms ‘s nachts wakker wordt terwijl de radio nog aan staat en twee mensen elkaar iets proberen duidelijk te maken. Waar gaat dit over?

Laatst ging het over vorm en inhoud. Twee collega’s met lege mokken in de hand stonden te praten over een boek dat één van hen onlangs gelezen had. Geen nieuw boek, maar eentje die haar diep geraakt had. Mooi geschreven? Nee. Spannend verhaal? Ook niet. Maar de schrijver was er in geslaagd de lezer geheel mee te nemen in het verhaal. Te kijken door zijn ogen, te luisteren door zijn oren. Te denken... en ja daar ging het mis. De hoofdpersoon werd langzaam dement. Hij begon de greep op wat er om hem heen gebeurde te verliezen. Het ordenen van zijn gedachten werd steeds lastiger. De tekst steeds verwarder...

Deuren door. Hoeveel? En al die richtingen, het is om van te duizelen. ‘Op naar het Noorden!’ Mijn stem klinkt nog vastomlijnd, nog wel, maar veel zwakker.

Vera’s hand. (Dat is haar hand toch?). Je blik er niet vanaf houden nu, volgen nu, tot een groot plat stuk hout in zicht komt, een glad glimmend vlak...

Wat Bernlef doet in zijn boek Hersenschimmen is wat musea willen doen met belevenissen, met experiences: niet het verschijnsel, in dit geval Alzheimer, is interessant, maar het verhaal vertelt, meegemaakt door de ogen van, laat indruk achter. Maar dan moet je er wel voor open staan. In staat en bereid zijn om even buiten het hier en nu te treden. En dat is
niet makkelijk. Dat lukt ook niet altijd.

Lees de hele column:


Mediabestanden


0 reacties

Plaats een reactie