11/11/11

11 november. Als erfgoedstudent natuurlijk een datum die in het geheugen gegrift staat, het begin van de canavalsgekte bij de zuiderburen. Maar deze 11 november was er meer dan alleen het begin van carnaval, ook de Reinwardt Academie had een feestje te vieren en ik als tweedejaars had de eer om daar deel van uit te maken.

Met Martijn de Greve als gespreksleider en ik als tafeldame was er een middag
georganiseeerd waar een aantal sprekers uit de erfgoedwereld waren uitgenodigd waaronder gasten als Henk Schiffmacher en Jasper Visser. Ik voelde mij een ware Daphne Bunskoek. Het format was dan ook DWDD, inclusief die kenmerkende tafel. En zoals bij elke aflevering werd gevraag waar de tafelheer/ tafeldame van die dag iets mee had, wilde hij of zij nog iets kwijt? Mijn reactie was dat wij een niche missen in het erfgoedwereldje: namelijk die van de kopiecultuur. Wij doen al jaren mensen, stromingen, geluiden en bewegingen na. In de kunst, de muziek en niet te vergeten de mode. Waar is de analyse hiervan en wat zegt dat over ons als mens? Helaas heb ik daar tijdens dit schrijven nog steeds geen antwoord op.

Feller en sneller

De dag begint en de eerste gasten namen plaats aan tafel. In tijden van recessie en bezuinigingen op zowel onderwijs als de cultuursector, was het erg fijn om ook oud-studenten van de Reinwardt aan tafel te krijgen. Ze zijn werkzaam in ‘het wereldje’ waar ik straks ook terecht in wil komen. Dat ook jonge mensen zoals Sarah Berkencamp met goed bezochte projecten bezig zijn (museumn8) geeft mij hoop. Het idee dat een museum met een DJ erbij ook een museale ervaring is, leeft (denk ik) vooral bij mijn generatie. Alleen “the white walls” eruit is soms niet genoeg en het mag allemaal feller en sneller. Het feit dat n8 gebruikt maakt van constant nieuw, jong bloed geeft de drang naar vernieuwing aan, zelfs de bestuursleden aan tafel waren het ermee eens dat hun betrekking bij de museumn8 tijdelijk is.

Zweterige boterhamzakjes

Hester Dibbits was ook een van de sprekers en een nieuwe lector aan de Reinwardt. Haar zwak voor Jan Smit was een verrassing maar ach, zo krijgt zo’n dag de nodige jazz. Wat mij opviel aan haar verhaal was eigenlijk mijn idee bij erfgoed. Politiek correct, lang leve het Suikerfeest, en Cultuur met de grote C; Rembrandt boven de paaseischilderende dames in Polen. Jantje Smit was zo niet een-twee-drie bij mij naar boven gekomen. Wel ben ik grondig met haar eens dat trots zijn op je eigen erfgoed (wat dat ook mag zijn) niet per se patriottisch hoeft te zijn. Ik ben trots en denk ook dat meer mensen dat zijn. Lang leven de pakken melk bij de lunch en de zweterige boterhamzakjes!

Reinwardt 2.0

Na Hester Dibbits was ook lector Ruben Smit aan tafel geschoven, samen met Blair Kneppers. Ook de Reinwardt kon er niet meer aan ontkomen: ook hier is social media een feit. De hele dag was er de mogelijkheid om met een hartvormig plastic muntje jezelf te identificeren bij een camera waarna er foto’s werden gemaakt die meteen “getagd” werden. Deze foto’s kwamen dus op de Reinwardt Community terecht. Ik vraag mij af waar mijn foto’s zijn gebleven, aangezien ze mijn naam verkeerd hebben gespeld.

Persoonlijke noot: op zich heb ik niets tegen social media: ik Facebook, Twitter en linkedIn me een slag in de rondte. Er is zelfs over mij getwitterd deze dag (hoi, erfgoed2.0! Ik heb je wel in de gaten hoor…). Maar wat draagt dit bij aan mijn Reinwardt tijd? Is het wel zo belangrijk dat ik op de foto ga met mijn docenten, medestudenten en oud-studenten? Ja, eigenlijk wel. Het is juist een goed idee om deze site optimaal te benutten. Waar kom je anders zo’n netwerk van Reinwarders tegen? LinkedIn is zoeken tot je een ons weegt, via Facebook wil ik mijn toekomstige baas niet ontmoeten (ik ben nog onder de 25, dus jaja, de “drunken photos” zijn nog aanwezig op mijn Facebookaccount) en Twitter is wel handig, maar wij als Reinwardters hoeven nog geen Erfgoed Lente te beginnen. Blair en Ruben hebben in de pauze aan geïnteresseerden uitleg gegeven over deze community die goed werd bezocht. Ik ben in ieder geval verkocht.

Tattookoning

Na de pauze ontvingen wij Neerlands favoriete tattookoning: Henk Schiffmacher. Hij zat de hele dag tegenover mij op eerste rij van het publiek en om eerlijk te zijn, kon ik niet wachten tot hij aan tafel zou schuiven. Niets ten nadele van de anderen sprekers, maar geef mij eens ongelijk! Het feit dat de Reinwardt Academie onder leiding van Teus Eenkhoorn samenwerkt met Henk Schiffmacher om het Tattoomuseum van de grond te krijgen, was een goede reden om hem als spreker uit te nodigen. Hij heeft verhalen, stories, vertellingen, ideeën en lappen tekst. Voor elke druppel inkt op zijn huid, heeft hij een goed verhaal te vertellen. Zelfs de gespreksleider Martijn de Greve kon niet op tegen het vertelgeweld van Henk Schiffmacher. Helaas moesten wij hem toch onderbreken voordat hij was uitgesproken. Helaas. We hadden nog maar kort de tijd voor het laatste deel van de dag en ook hier troffen wij een meesterverteller.

Caspar Georg Carl Reinwardt

De auteur van de biografie van Casper Reinwardt, wat een goede man, wat een verhalen over deze goede man en wat een goede man die over hem vertelde. Een brutale vraag van de gespreksleider of het geen saai boek was, zorgde even voor spanning maar soms is dat alleen maar goed. Het boek werd daarna aangeboden aan Jet de Ranitz als hoofd bestuur van de AHK.

De familie

Wat de dag voor mij erg bijzonder maakte, was dat ik merkte dat zowel docenten als mensen die werkzaam zijn in het veld, moeite hebben om het begrip erfgoed goed te omschrijven. Wij weten wel waarmee we bezig zijn, maar lijken bang om er echt voor te staan. We zijn allemaal zoekende naar een definitie en misschien daarmee zelfs wel naar een bestaansrecht in een lastig cultuurklimaat en de (nieuwe) wereld van bezuinigingen. De studenten en oud-studenten waarmee ik tijdens de aansluitende borrel sprak, hebben dit gevoel minder en zijn trots op wat ze doen. De nieuwe generatie wil graag deel uitmaken van de oplossing van de identiteitscrises die dit land nu doormaakt. Misschien wat naïef en misschien wat te politiek gekleurd, maar toch sluit ook ik mij aan bij deze beweging.

Het was leuk om een deel uit te mogen maken van deze dag, mede omdat ik meteen een stageplek kreeg aangeboden door Annette ter Haar van het NAi uit Rotterdam. Hierbij dus ook meteen een oproep aan alle studenten die ook zo’n kans krijgen om met zoiets mee te doen: doe mee! Je weet nooit waar je kansen liggen.


Mediabestanden


0 reacties

Plaats een reactie