Schrijfshock

Een shokkende schrijf ervaring?
kill your darlings

Shockerend leren.

Is deze titel shockend genoeg?
Zit mijn titel vol met tegenstrijdigheden?
Is mijn openingszin wel verleidelijk genoeg om mensen verder te laten lezen?
Is dit echt wel nuttig om te vertellen in mijn tekst?
Of kan ik het beter weg laten?
Dendert mijn slotzin wel door?

Dit soort vragen kregen wij naar onze hoofden geslingerd tijdens de Schrijf-shock; een unieke workshop, waarbij je uit je vertrouwde schrijfconventies zou worden gelokt.
( Zo staat het tenminste in de beschrijving van de module opdracht.)

En? Is het gelukt? Ben ik uit mijn schrijfconventies gelokt?

Halverwege het semester begon de workshop. De schrijf-shock. Het merendeel onwetend van wat er ging gebeuren. Sommige wellicht een beetje huiverig, door de woorden als ‘kritisch’ en ‘confronterend’ die in de summiere beschrijving stonden. En allemaal even opgelucht toen de eerste les er op zat.

Van te voren werd ons gevraagd om een tekst van 150 tot 200 woorden te schrijven over een ervaring met een voorwerp of kunstwerk. Over de emoties die deze opriep en de betekenis ervan. De deadline, stond midden in de vakantie.
Al moe van de andere teksten die we elke week in moeten leveren en met mijn hoofd in vakantie-modus, was ik de opdracht bijna vergeten. Een snel in elkaar geflanste tekst was het resultaat.

Zenuwachtig over de hoeveelheid kritiek en commentaar die ik zou kunnen krijgen over mijn noodtekst ging ik naar de eerste les. Ik was meteen de l*l, mijn tekst was als eerste aan de beurt. Daarbij moest ik het ook nog eens voorlezen! Zo snel mogelijk racete ik door mijn tekst heen en zette me schrap. Kom maar op met het commentaar!

Stilte.

En toen kwam het. Mijn tekst bleek zo slecht nog helemaal niet.
We bespraken de plus- en minpunten. Dingen die weg gelaten konden worden, of uitgebreider moesten. En dit bij ieders tekst. Niet zo shockerend als ik had verwacht.

Maar toen kwam de shock toch nog.
Mijn ‘ongenuanceerde mening’ en mijn zogenaamde grofheid in mijn schrijfstijl, punten waar ik normaal altijd kritiek op krijg, waren ditmaal punten van lof. Ik snapte er niets meer van.

Voor de tweede les moest iedereen aan de hand van het gegeven commentaar hen teksten aanpassen: titels aanpassen, met zinnen schuiven, woord volgordes omgooien, tekst schrappen en weer inleveren. Maar dit keer ook nog een tekst van een ander redigeren. ‘Kill your darlings’ werd er gezegd. Het bleek zoveel makkelijker te zijn om de darlings van een ander te killen, dan je eigen.

In de tweede les weer dezelfde opzet: alle plus- en minpunten bespreken. Waarom iemand nou dat heeft gedaan in een tekst. En vooral, het vergelijken van de twee.

En nu, voor de laatste les van de workshop de laatste aanpassingen doen.

Ik moet zeggen dat, je doordat je met je neus op de feiten wordt gedrukt, wel meer gaat letten op bepaalde aspecten. Zo zal ik deze tekst nog wel een aantal keren nakijken voordat ik het opstuur. En met alinea’s, zinnen of woorden ga goochelen. Mijn titel, die ik al drie keer heb veranderd, weer vervangen door een ander. Alles in de hoop, dat dit toch wel een leuk stuk om te lezen is.

Maar wat ik vooral heb geleerd? Grof zijn en een mening hebben in een tekst is niet altijd erg. Dus #*%$# aan degene die er nog eens over gaat zeuren.

Dus dat.


Mediabestanden


0 reacties

Plaats een reactie