AI

Eye Amsterdam

Er gebeurt iets nieuws: 'museum' word 'instituut”. Zowel het nieuwe filmmuseum EYE (oei, met of zonder lidwoord, toch wel een kwestie) als het nieuwe Stedelijk noemen zich zo. De SM-vrinden lijken niet te beseffen dat je “een instituut” ook heel ironisch kunt gebruiken, waarover misschien nog eens later. Maar voor EYE aan het Amsterdamse IJ valt “instituut” best te billijken, zonder bijbedoelingen. Het is immers een fusie van van alles, waar je misschien nooit eerder van hoorde: Filmbank, Holland Film, het Nederlands Instituut voor Filmeducatie. De schatten in het vroegere Filmmuseum moeten schaterend van de lach over de grond hebben gerold, die melige vrijdagmiddag, toen iemand zomaar opmerkte dat IJ op z'n plat Amsterdams toch echt als EYE klinkt. Dat dat af en toe een zwaar geval van 'ai' kan opleveren wisten ze nog niet.

Wat is het geval? Ze vinden zich een instituut “over en voor filmcultuur”, dus ze vermengen vaste presentatie, tentoonstelling en filmbezoek. Heel conceptueel – maar handig? De vaste opstelling over filmgeschiedenis vind je alleen als je weet dat die 'Basement' heet (en in het souterrain staat). Tsja. Gratis toegankelijk, dat dan weer wel. Wil je naar de tijdelijke tentoonstelling, voor een gepeperde prijs, dan wordt het lastiger. Bij de kassa weten ze niet wat je bedoelt, en jij niet wat je moet zeggen, tenzij je getraind herhaalbezoeker bent. Vraag je bijvoorbeeld: ''een keer volwassene graag', of zoiets, dan is de wedervraag 'reductie?' en krijg je een kaartje voor een van de vier filmzalen. De drie keer dat ik er was zag ik menig stampvoetende gast, een lange sliert wachtenden fijn over diens schouder meekijkend, met een kassamedewerkster, jawel rode vlekken in de hals, in aanzwellende discussie gaan. Kom kom mevrouwtje, u bent in een concept op bezoek, wat denkt u wel – hoor je het personeel denken.
Dat moet ook het fijne Oostenrijkse architectenduo Delugan-Meissl hebben gevonden toen ze niet op de opening van hun eigen gebouw verschenen, april vorig jaar. Ze vonden dat de afscheiding die van de brandweer tussen entree en foyer moest hun ontwerp aantastte. Of die vréselijke trapleuningen – een affront voor ons ontwerp! Toch wel lastig, dat mensen zomaar je creatie gaan gebruiken. Moet je gehandicapt zijn, hoor ik een rolstoelende vriend brommen, dat is pas lachen. Een armoedige achteringang waar je moet aanbellen om vervolgens via het allerpiepkleinste liftje op te stijgen. En de nu al beroemde EYE-foyer is voor niet-lopers alleen optisch te genieten – je komt nooit die idiote trappen op. Maar heb je deze rijstenpapse (hoe zeg je dat) hollebollegijsbergen eenmaal genomen, dan is de getoonde waar geweldig: Kubrick! Fischinger!

De conclusie is dat EYE niet gewoon zomaar wat mengt, maar er bewust een echte hutspot van maakt. Verblijfsplezier in een designpaleis, mooie films zien, met de kids naar hoogtepunten uit de nationale en internationale filmgeschiedenis, en voor jezelf hippe highbrow exposities. Maar voor je bij de sterren bent eerst effe lijden – ai!


Mediabestanden


1 reacties

  1. Johan Wieland
    25 september 2013 19:04:07
    gebruik van beelden
    Hallo, Ik zie dat u een foto van mij gebruikt heeft op uw website, het betreft: http://www.flickr.com/photos/29785695@N00/7032656663/in/photolist-bHscP6 waarop Creative Commons rechten gelden. Zou u die in acht willen nemen? bij voorbaat dank

Plaats een reactie